Sąd Najwyższy – odbieranie „subwencji covidowych” niezgodne z prawem

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 grudnia 2025 r., sygn. CSK 2279/25. potwierdził, że odebranie subwencji udzielonej przedsiębiorcy w ramach pomocy pandemicznej COVID-19 jest prawnie niemożliwe, jeżeli Polski Fundusz Rozwoju dysponował wiedzą o sytuacji przedsiębiorcy w momencie przyznawania wsparcia.

Sprawa dotyczyła przedsiębiorcy, który otrzymał subwencję w ramach jednego z programów pomocowych uruchomionych w okresie pandemii. Po pewnym czasie instytucja finansująca podjęła działania zmierzające do odzyskania wypłaconych środków, argumentując, że podmiot nie spełniał kryteriów programu. Przedsiębiorca wskazywał, że wniosek został złożony prawidłowo, a pomoc przyznano po weryfikacji danych i sytuacji finansowej spółki.

Sąd Najwyższy podkreślił, że celem programów pomocowych było realne wsparcie przedsiębiorców w okresie kryzysu gospodarczego. Skoro organ udzielający pomocy miał dostęp do informacji o sytuacji beneficjenta i na tej podstawie przyznał środki, nie może później skutecznie domagać się ich zwrotu bez wyraźnej podstawy prawnej. Zdaniem sądu takie działanie narusza zasadę pewności obrotu prawnego oraz zaufania obywateli do instytucji publicznych. W uzasadnieniu wskazano, że przepisy regulujące programy pomocowe nie przewidują mechanizmu cofnięcia decyzji o przyznaniu subwencji wyłącznie na podstawie późniejszej zmiany oceny spełniania warunków, jeżeli w momencie przyznania pomocy instytucja dysponowała kompletem informacji. Oznacza to, że przedsiębiorca, który działał w dobrej wierze i prawidłowo złożył wniosek, korzysta z ochrony prawnej.

Podstawa prawna: Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2025 r., sygn. akt I CSK 2279/25.